«فیلم شروع شد، عینک سه‌بعدیم را بده، با هم ببینیمش.»

احتمالا تا چهار پنج سال بعد، حتی در ایران هم خرید تلویزیون‌های سه‌بعدی و پخش‌کننده‌های خانگی سه‌بعدی معمول می‌شود و آنقدر فیلم بلوری سه بعدی می‌توان در بازار یافت که خرید این تلویزیون‌ها را توجیه کند و آن وقت دیالوگ اول این پست، به یک دیالوگ روتین روزانه تبدیل خواهد شد.

خود من اولین بار وقتی با سه‌بعدی آشنا شدهم که در کتابخانه دانشکده، کتابی مربوط به بیوشیمی دیدم که داخلش عینک ساده‌ای با فیلترهای رنگی بود. وقتی با عینک به تصاویر پیچ و تاب‌های DNA ‌نگاه می‌کردم، چنین به نظر می‌رسید که در حال دیدن یک عکس سه‌بعدی هستم.

اما شاید برایتان جالب باشد که بدانید این خطر وجود دارد که شما هیچگاه در زندگی‌تان نتوانید فناوری سه‌بعدی را تجربه کنید!

برای اینکه از فناوری سه‌بعدی استفاده کنید، باید دو چشم سالم داشته باشید که بتوانند با هماهنگی کار کنند و سیگنال عصبی روانه مغز کنند. اما ۱۲ درصد مردم در دید دوچشمی مشکلات جزئی دارند. کمتر از پنج درصد مردم هم، مشکلات جدی دید سه‌بعدی دارند، طوری که دید سه‌بعدی را برایشان غیرممکن می‌کند!

بنابراین اگر یک چشم شخصی مشکل داشته باشد، یا یک چشمش مبتلا به تنبلی چشم یا آمبلیوپی باشد یا آستیگماتیسم داشته باشد، از فناوری سه‌بعدی محروم می‌شود.

متأسفانه اگر تنبلی چشم به موقع درمان نشود، بیماری در بزرگسالی اصلا قابل درمان نیست. بنابراین درمان تنبلی چشم را در بچه‌ها جدی بگیرید! چون وقتی بچه‌ها بزرگ شدند، یک عمر به روح و روان شما لعنت می‌فرستند که چرا آنها را از سه‌بعدی محروم کرده‌اید!

اما اگر جزء آن دسته‌ای باشید که مشکلتان در دید دوچشمی، جزئی است، می‌توانید امیدوار باشید که با رفتن به نزد چشم‌پزشک‌ و اپتومتریست‌ها، مشکل را حل کنید. شاید در دهه بعد، در تکست‌بوک‌های چشم‌پزشکی فصول مشروحی در مورد درمان مشکلات دید سه‌بعدی بتوانیم پیدا کنیم و قسمتی از کار روزانه چشم پزشک‌ها، درمان بیمارانی باشد که بعد از خرید تلویزیون نوی سه‌بعدی، سرخورده به آنها مراجعه می‌کنند!